Hi mom, it’s me! (again)

Funny fact

Oké, ik ben niet vaak persoonlijk maar ik zal een ”funny fact” met jullie delen. Ik ben bijna 27 en nog bel ik mijn ouders op als ik ziek ben en medelijden wil hebben, een vlek niet uit mijn kleren krijg en de magische truc wil weten om deze eruit te krijgen, tegen ze kan vloeken en tieren wanneer het allemaal tegenzit en ze natuurlijk alles wil vertellen als ik weer een bizar-vreemde avond in de stad heb meegemaakt en (alweer) de leukste jongen EVER heb ontmoet. Tsja, die ouders van mij hebben wat te verduren en nog blijven ze herhalen hoe trots ze zijn op hun ”kleine meisje”. Laatst vroeg ik aan mijn vader ” Wanneer komt het moment dat je als volwassene geen geldzorgen meer hebt? ”.  Nooit. Goh. Geruststellend pap.

Terrorpuber

Hoewel ik ze vroeger wel achter het behang kon plakken, en zij mij uiteraard ook, kan ik echt niet zonder die twee. Ik zal eerlijk zijn, de relatie tussen mijn ouders en mij is weleens anders geweest. Ik bleek een echte terrorpuber te zijn en heb het ze alles behalve makkelijk gemaakt. Ik ben zelfs vervroegd uit huis gezet maar ik zal jullie verdere details besparen (geloof me, echt).

De grote vraag

Net als de vraag die ik mijn vader stelde over volwassen zijn en geen geldzorgen meer hebben, zit ik ook met de vraag ”Wanneer komt het moment dat je als volwassene zonder je ouders kan?”. Ik bedoel, als ik een vraag heb over suffe administratieve dingen zoals de belasting kan ik altijd mijn vader bellen. Ik zou niet eens weten wie ik hier anders mee kan lastigvallen. En wie bel je als je je hele week tot in ieder saai detail kwijt wilt? Juist, je moeder. Die vindt het nog leuk om naar te luisteren ook. Het moment dat ik ze niet meer nodig heb gaat dus echt nooit komen. Feit.

Grab that phone

Girls, pak die telefoon, bel naar huis, vloek en tier door de telefoon, maar vergeet vooral niet te zeggen hoe gek je op ze bent.

Fotografie: Kee&Kee 
Outfit : Costes
Hotel: Paradis

 

Filed under